30/06/2020

Τα «σκουπίδια»… της ζωής σας

Λίγο πριν χαράξει και το πρώτο φως του ήλιου μπει από τα παραθυρόφυλλα, έρχεται η ευωδία των λουλουδιών. Όχι η μυρωδιά που πλανάται τις τελευταίες ημέρες στην Λευκωσία, αλλά η μυρωδιά κάποιων λουλουδιών που λατρεύω. Μετά το πρώτο ξύπνημα και το τιτίβισμα των πουλιών, περπατώ κατά μήκος του πεζοδρόμου, ενός χώρου που θυμίζει δάσος αφού όλα τα δέντρα είναι σε παράταξη λες και κάνουν «παρέλαση». Το πρωινό περπάτημα είναι αναζωογονητικό και θεραπευτικό.  Άτομα όλων των ηλικιών ακολουθώντας την καθιερωμένη ευεξία της ψυχής και του σώματος τους, γεύονται τα θετικά που προσφέρει η περιοχή όπου διαμένουμε. Ένα πράγμα όμως χαλάει όλη αυτή την εικόνα… τα πεταμένα σκουπίδια από κάποιους ασυνείδητους και ανεγκέφαλους συμπολίτες μας. Κάποιους που θεωρούν ότι όλος ο κόσμος τους ανήκει και δεν σέβονται με τις πράξεις τους, τους συμπολίτες τους αλλά ούτε τον εαυτό τους. Τι και εάν μια μικρή μερίδα ατόμων έχουν μια οικολογική συνείδηση για κάποιους, αυτό είναι μια ιστορία που την έχουν γραμμένη στα παλιά τους παπούτσια.. Ευελπιστούμε κάποια ημέρα να κατανοήσουν ότι τα σκουπίδια που τοποθετούν μέσα σε ένα χώρο πρασίνου ή ακόμη πάνω στο πεζόδρομο, κάποια στιγμή …ίσως θα έρθουν να τους βρουν στην πόρτα τους.

29/06/2020

Με τις «απειλές»… δεν λέγεσαι Άνθρωπος 

Άξιον απορίας είναι πώς ορισμένα άτομα μπορούν να δείξουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα όπου και να βρίσκονται, ό,τι μόρφωση έχουν ή κοινωνική θέση.Αρκετά είναι τα άτομα που πιστεύουν ότι οι υπόλοιποι συνάνθρωποι τους είναι δούλοι και αυτοί οι αφεντάδες. Μάρτυρας σε γνωστή υπεραγορά βρέθηκα προκαλώντας μου εντύπωση, αφού η κυρία-πελάτισσα μετά από παράκληση του υπεύθυνου ταμία να μην τοποθετήσει το προϊόν που θα αγοράσει μέσα στην σακούλα (με πολύ ευγενικό τρόπο) ώστε να μπορέσει να "χτυπήσει" την τιμή, προκάλεσε την αντίδραση της εν λόγω κυρίας.  Εξαγριωμένη  του απάντησε ότι αυτό  δεν γίνεται σε άλλες υπεραγορές...Τότε με ύφος δέκα καρδινάλιών και χωρίς να σκεφτεί ότι αυτή είναι η τακτική του συγκεκριμένης υπεραγοράς ξεκίνησε να διαμαρτύρεται ενώ ο ταμίας την παρακολουθούσε να τελειώσει το παραλήρημα της. Τι κι’ εάν εμείς περιμέναμε υπομονετικά στην γραμμή…αυτά είναι ψηλά γράμματα για κάποιους. Το αποκορύφωμα της όλης κουβέντας ήταν ότι στο τέλος η κυρία δήλωσε ότι θα καταγγείλει για απρεπή συμπεριφορά τον ταμία χωρίς καν ο ίδιος να μιλήσει. Απλά αρκέστηκε να απαντήσει..."Όπως νομίζετε...". Διερωτούμε όλα αυτά τα νεύρα που έχουμε από πού πηγάζουν; Ποιο είναι το πρόβλημα μας;  Γιατί δεν σεβόμαστε τον συνομιλητή μας και τον οποιονδήποτε υπάλληλο απειλώντας τον ( εάν ήταν απότομος και ειρωνικός τότε αλλάζει το θέμα) ότι θα τον καταγγείλει στην διεύθυνση. Η ιστορία επαναλαμβάνεται δυστυχώς… Η επανεκκίνηση έγινε, και το ίδιο τροπάριο συνεχίζεται, αφού βασικά δεν έχουμε «διδαχθεί» ούτε τα αυτονόητα.

28/06/2020
Πρέπει να κλείσει ένα "κεφάλαιο";

Μήπως πρέπει να "κλείσουμε" κάποιες παλιές εκκρεμότητες; Μήπως  ήρθε η στιγμή να  "ξεχάσουμε" και να  "ζήσουμε" πλέον με τις δικές μας αναμνήσεις. Να τις κρατήσουμε φυλαγμένες στην καρδιά και στο μυαλό μας και να αναλογιστούμε εάν έφτασε η κορύφωση αυτό που κάποτε είχαμε ονειρευτεί. Τα πάντα ρει άλλωστε και πάντοτε αυτό πρέπει να κάνουμε. Mήπως ήρθε η στιγμή να κάνουμε μια επανεκκίνηση ζωής που έχει λόγο και αξία; Να ξεφύγουμε από τα "πρέπει", τα "μήπως", τα "ίσως" και "εάν μπορώ". Mήπως πρέπει να προχωρήσουμε και να δώσουμε τις ευκαιρίες που κάπου κρυφά έχουμε μέσα στο μυαλό μας και επιθυμούμε να αποκτήσουμε.  Μήπως πρέπει να κλείσει ένα "κεφάλαιο" που άνοιξε τυχαία και απρόβλεπτα και να "ξεχάσουμε» μια αγάπη που τελικά αποδείχθηκε ότι μόνο εμείς πιστεύαμε ότι θα έχει ένα καλό τέλος. Όλα τα όμορφα πράγματα κάποτε τελειώνουν, μπορεί να φύγεις με πληγωμένη τη καρδιά αλλά πάντοτε κρατάς τις καλές αναμνήσεις και μόνο. Δεν μπορώ να ξέρω πότε τελικά θα φτάσει το τέλος και το πώς θα πρέπει να το αντιμετωπίσω. Κανένας και τίποτε δεν χάνεται και ο χρόνος δείχνει το δρόμο που ο κάθε ένας από εμάς θέλει να "διανύσει".